Bölüm 5 : Sessiz Ölüm

Başlarını kuzeye çevirip ana koridorda ilerlemeye devam ettiler. Şans eseri -şu an için- ana koridorda devriye gezen bir goblin yoktu. Karanlıktı ve yollarını aydınlatan tek şey duvarlarda asılı duran meşalelerdi. Birkaç metre ilerledikten sonra sol taraflarına açılan bir koridor gördüler.
''İşte'' dedi Edwin. ''Beni sürüklerlerken eşyalarımı bu tarafa götürdüklerini gördüm. Ah lanet olsun! Dikkatli dinle; sanırım bu tarafta da goblinler var.''
Koridorun sonunda iki goblinin konuşması duyulabiliyordu. Bir masanın iki yanına oturmuşlar ellerindeki destelerle bir çeşit goblin kumarı oynuyorlardı.
''Ahh ben bu oyundan sıkılmak Gormuk! Hep sen kazanmak!''
''O zaman sana komik bir şaka anlatayım Ermok? Sen şimdi dinlemek. Neden gri goblinlerin bıyıkları var?''
''Imm.. Ben bilmemek! Neden?''
''Aynaya baktıklarında annesilerini hatırlasınlar diye!''
''Ohh... ben bu şakayı sevmemek. Babam gri goblin olmak!''
İki goblinin konuşması bittikten sonra Edwin ve Anonymos birbirine yüzlerinde tiksinç bir ifadeyle baktı. ''Ahh.. Goblinlerin tuhaf bir espri anlayışı var sanırım.'' dedi Anonymos. ''Pekala plan nedir? Sanırım o iki goblinin güneyinde kalan bir kapı görüyorum. Onlar bizi görmeden oraya ulaşmamız imkansız.''
''O halde işlerini sessizce halletmemiz gerekecek.'' dedi Edwyn. ''Sen yakınımızdaki gobline saldır; arkası dönük olana. Ben de hızlıca koşup diğerinin boğazını hançerimle keseceğim.''
''Pekala. Çok hızlı davranmalıyız. Eğer gürültü çıkarırlarsa diğer goblinleride buraya çekerler. İşaretimle koşmaya başla.'' dedi Anonymos.
Edwyn hançerini sağ eline alarak hazırlandı. Anonymos yumruklarını sıktı ve ''Şimdi!'' diyerek goblinlerin ölüm emrini verdi.
Edwin hızla koşmaya başladı. Birkaç saniye sonra Anonymos ta ona katıldı. Edwin hedefine ulaştığında goblin neler olup bittiğini anlamamıştı bile. Hançerini goblinin boğazına sapladı. Suratına kanlar fışkırdı. Aynı anda Anonymos kendi rakibinin kafasına yumruğunu indirdi. Goblinin kafası masaya yapıştı; sersemlemişti. Kafasını iki eliyle tuttu ve hızla sağa doğru çevirdi. Boynu kırılmıştı. İki goblinde sessizce can vermişti.
''Ahh heryerim goblin kanı oldu!'' dedi Edwin hançerini goblinin boynundan çıkarırken. ''Sen öldüklerinden emin ol, bende şu depoya bir bakayım.''
Edwin güneyinde bulunan kapıya doğru yürüdü. Elini kapının koluna uzatıp çevirdi. Kilitliydi.
''Al'' dedi Anonymos. ''Boynunu kırdığım goblinin üzerinden bir anahtar çıktı.''
Edwin gülümsedi ve anahtarı aldı. Kilide soktu ve kapıyı açtı. İçerisi cephanelik gibiydi; hançerler, kısa kılıçlar, kalkanlar, deri zırhlar, meşaleler raflarda diziliydi. Ama eşyaları ortalıkta yoktu. Yerde iki sandık gördü. Solundakini açtı. Eşyaları içindeydi; birkaç parşömen, bir yüzük ve çantası. Yüzüğü parmağına taktı. Parşömenleri aldı ve çantasına doldurdu. Çantayı sırtına geçirdi.
''Gel yabancı'' dedi Edwin. ''Şu deri zırhlardan birini giy, seni darbelerden bir miktar korur; hem üstünde hiçbir şey yok'' diyerek gülümsedi. ''Çıplak dolaşmak istemezsin.''
''Bir bakalım'' dedi Anonymos. Kendine uygun bir deri zırhı seçti ve üstüne giydi. Altınada deri bir pantolonu geçirdi. ''Sen zırh giymeyecek misin Edwin?''
''Biz büyücülerin bu tür zırhlarla arası pek iyi değildir yabancı. Üzerimizde ne kadar az ağırlık olursa o kadar iyidir; büyü esnasında konsantrasyonumuz bozulabilir çünkü.'' dedi Edwin.
''Demek bir büyücüsün?'' dedi yabancı. ''Neden o goblinleri büyünle yok etmedin?''
''Şey... Büyü o kadar basit değildir yabancı'' diye cevapladı Edwin. ''Önüne gelene yıldırımlar saçarak ortalığı cehenneme çevirebilmen için bu sanata yıllarını vermen gerekir. Henüz amatör bir büyücüyüm. Büyü kitabım da yok. Ancak parşömenleri okuyup birkaç numara yapabilirim şu an için. Bizi bu delikten çıkarmaya yetecek kadar.''
''Öyle umalım'' dedi Anonymos. Raflarda duran kısa kılıçlardan birini aldı. ''Hadi daha fazla zaman kaybetmeyelim.''
Goblinlerin cesetlerini depoya sürükledikten sonra, çıkıp kapıyı kapadılar. Sessizce zindanın doğusuna, mağaraya açılan kapıya doğru yürüdüler...